اسانس ها به دو گروه اصلی:
1. Flavour;
2. Fragrance.
و یا به فارسی:
۱. طعم؛
۲. عطر.
تقسیم بندی می شوند.
صنف عطرفروشان طعم را اسانس خوراکی می‌نامند.
میزان تولید و مصرف اسانس‌های خوراکی، بسیار بیشتر از قسم دوّم می‌باشد. طعم‌های وانیلی، پرتقالی، موزی، توت فرنگی و ... در بیسکوییت، کیک، نوشابه‌های گازدار یا بدون گاز، آدامس و ... همگی از این دست می‌باشند.
عطر (fragrance) به دو زیرگروه عمده تقسیم می‌شود:
1. Fragrance for functional product;
2. Fine fragrance.
یا به فارسی:
۱. عطر برای محصولات کارکردی؛
۲. عطر شخصی.
در صنف عطرفروش‌ها، عطر محصولات کارکردی را اسانس صنعتی می‌نامند. 
منظور از محصولات کارکردی، محصولاتی‌اند که هدفی بجز خوشبو نمودن، اصلی‌ترین کارکرد آن‌هاست. از قبیل صابون، شامپو، نرم‌کننده، کرم، لوسیون، ژل و ... . 
سه هدف اصلی محصولات کارکردی:
۱. شوینده مثل صابون؛
۲. آرایشی مثل رژ گونه؛
۳. بهداشتی مثل ضدتعریق ها.  
میزان تولید و مصرف عطر برای محصولات کارکردی، از طعم کمتر ولی از عطر شخصی بسیار بیشتر است. برای مثال، شرکت شوینده، آرایشی و بهداشتی ایرانی الف، سالانه ۱۰۰ تن اسانس صنعتی از شرکت ف خریداری، وارد و مصرف می‌نماید.
مهم‌ترین عامل در طراحی اسانس صنعتی، قیمت پایین است و عواملی از جمله شدت، ماندگاری و پخش رایحه، در درجه ی دوم اهمیت و لطافت در درجه ی سوم قرار دارد.
یکی دیگر از عواملی که در طراحی عطرهای صنعتی می‌بایست در نظر گرفته شود محیطی است که عطر می‌بایست در آن استفاده شود. مثل محیط اسیدی برای اسیدهای شوینده، محیط قلیایی برای داروهای اضاله‌ی مو، محیط داغ برای شمع و ... .

عطرهای شخصی، عطرهایی‌اند که برای استفاده توسط انسان طراحی، تولید و به بازار عرضه می‌شوند. در این عطرها، مهمترین عامل، زیبایی و لطافت رایحه و پس از آن ماندگاری، شدت و پخش است و موضوع قیمت در آخرین درجه‌ی اهمیّت قرار دارد. 
عطرهای شخصی، دارای چندین زیرشاخه هستند که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از عطرهای:
۱. پایه الکلی؛
و ۲. پایه روغنی.
در صنف عطرفروشان، عطرهای پایه‌الکلی، به ادکلن و عطرهای پایه‌روغنی، به اسانس، عطر یا عطر روغنی مشهور می‌باشد.