بصورت خلاصه، عصاره ی گل ها که با استفاده از حلّال اخذ می شوند را ابسولوت می نامند.
روش عصاره گیری با استفاده از روغن های جاذب حیوانی در سال 1750 اختراع شد که بدلیل نیاز به کار یدی و هزینه ی بالا هم اکنون از رده خارج شده و بجای استفاده از روغن های جاذب از حلّال های هیدروکربنی استفاده می شود. ذیلاً مثال ابسولوت گل مریم ارائه می شود:
غنچه ها بصورت مجزّا، روی لایه ای از چربی حیوانیِ که روی سطح مستطیلی شیشه پخش شده قرار داده می شوند. شیشه با اسکلت چوبی که به شاسّی معروف است احاطه شده اند. هنگامی که شاسّی از غنچۀ گل ها پر گردید، فرآیند با شاسّی دوّم و سوّم تا آخر تکرار می شود. تا اینکه تمامی برداشت صبح، استفاده گردد. غنچه هایی که در این میان قرار گرفته اند، شروع به باز شدن در فضای بین شیشه و شاسّی هم جوار می نمایند. در 48 ساعت بعدی، اسانس روغنی تولید شده توسّط گل ها، جذبِ چربی می شود. این فرآیند با استفاده از همان شاسّی و همان لایه ی چربی، تا پایان برداشت گل ها ادامه می یابد که تا آن زمان، چربی از اسانس روغنی اشباع شده و پمادِ بوجود آمده است.
اکنون پماد به اندازه ای گرم می شود که ذوب گردد و با الکل مورد استخراج قرار می گیرد. هم اکنون، محلول الکلی، در معرضِ تقطیرِ ملایم در خلأ قرار می گیرد که الکل بازیافت و ابسولوت باقی بماند.
در سال 1999 هزینه ی عصاره گیری از گل مریم با استفاده از روغن های جاذب در انگلستان، 7000 پوند در هر کیلوگرم است که باعث شده این محصول، یکی از گران­بهاترین موادّ‌ِ معطّر موجود بوده و استفاده از آن فقط به بهترین عطرها محدود گردد.

شریف عطّار